Zowel meneer als mevrouw Tillemans kampt met geheugenproblemen, waarbij vooral mevrouw Tillemans snel achteruitgaat. Op 28 september 2026 werd duidelijk dat zij niet naar een dagopvang wil, wat dokter Rutger ertoe heeft gebracht naar een oplossing te zoeken.
De achteruitgang is in het dagelijks leven zichtbaar. Ze weet niet meer hoe de bloemen in de tuin heten en ze herkent ook haar eigen man niet meer. Haar wensen heeft ze vastgelegd in een wilsverklaring, met daarin de woorden:
Ik wil niet eindigen tussen de kwijlende mensen
Ondanks haar verslechterende geheugen wil mevrouw Tillemans niet naar een dagopvang. Volgens het verslag raakte die weigering dokter Rutger, die daarin aanleiding ziet om naar een andere manier van zorg te zoeken.
De kwestie draait om de spanning tussen de uitdrukkelijke wens van een patiënt en de praktische mogelijkheden die er zijn voor mensen bij wie het geheugen afneemt, waarbij de voorkeuren van het echtpaar en de zoektocht naar passende ondersteuning nauw met elkaar verweven zijn.
