© Theo KockgastschrijversZwemmen in open water deed Wim Epskamp graag. Tot die ene keer dat hij thuiskwam met een bijzondere vondst.Redactie14 juni 2026, 18:15Laatste update: 18:16Rubriek gastschrijvers✍️Zo rond het jaar 1954 leerden we als kinderen van een jaar of 8 op een wel heel speciale manier zwemmen.
In ons dorp was toen al een openbaar zwembad, met een heus diep bad voor diegene die zwemmen konden en een pierenbad voor de kinderen die het nog moesten leren.Je begon als kind in het pierenbad vanaf de kant waar het zwemwater het bad binnenkwam. Het water kwam direct uit de Oude IJssel en als je met je hoofd voor de waterinstroom lag, kwamen er meestal heel kleine aaltjes binnen stromen.
Als kinderen vonden we dat prachtig.Onder water zwemmenWe leerden elkaar om eerst onder water te zwemmen en dan kwam de rest later wel. We begonnen bij de wateringang met de handen steunend op de bodem en naarmate het dieper werd probeerden we het zonder de bodem aan te raken, met als gevolg dat je onder water kon zwemmen en uiteindelijk lukte het ook om met je hoofd boven water te blijven.
Als de badmeester zag dat je dat kon, dan mocht je in het diepe bad.Op mijn 10de zwom ik met mijn vriendjes regelmatig in de Oude IJssel. Op een dag dreven er allemaal kleine blauwe balletjes ter grootte van een pingpongballetje op het water en wij vonden het prachtig.
Ik nam een paar exemplaren mee om thuis te laten zien.Vader verschoot van kleurBij het zien van de balletjes verschoot mijn vader van kleur en hij sommeerde me om voorlopig niet meer te gaan zwemmen. Het bleek dat die ballen dienden om chemische baden met giftig vloeistof uit Duitse fabrieken af te dekken tegen schadelijke dampen en dat het direct werd geloosd in het rivierwater.Later realiseerde ik me dat we in hetzelfde water zwommen dat het zwembad binnenstroomde.Wim Epskamp, Ulft Lees meer
