Taty Almeida, jarenlang voorzitter en boegbeeld van de Dwaze Moeders van de Plaza de Mayo, is afgelopen weekend op 95-jarige leeftijd overleden. Vijftig jaar lang protesteerde de groep vreedzaam tegen de verdwijningen van tienduizenden Argentijnen tijdens de militaire dictatuur in de jaren zeventig en tachtig.
Almeida's activisme begon na de verdwijning van haar 20-jarige zoon Alejandro in 1975. Hij was geneeskundestudent en linkse activist. Na vergeefs bij autoriteiten te hebben aangeklopt, sloot ze zich aan bij andere moeders in dezelfde situatie. Vanaf eind jaren zeventig liepen de moeders rondjes op het Plaza de Mayo in Buenos Aires, tegenover het presidentieel paleis, en eisten de waarheid over hun kinderen.
De militaire junta die van 1976 tot 1983 regeerde, wordt verantwoordelijk gehouden voor 30.000 verdwijningen. Almeida, onderwijzeres en moeder van drie kinderen, twijfelde aanvankelijk of ze bij de groep kon aansluiten, maar werd uiteindelijk het onvermoeibare gezicht van de beweging.
Haar overlijden markeert het einde van een tijdperk voor de mensenrechtenstrijd in Argentinië.
