Saman Hassan, een 50-jarige politiecommissaris die in 1998 als asielzoeker naar Nederland kwam, zegt dat hij nu voor het eerst bang is in het land waar hij zijn leven heeft opgebouwd. In een interview vertelt Hassan over zijn zorg over de steeds dieper wordende scheidslijnen tussen groepen in de Nederlandse samenleving.
Hassan omschrijft zichzelf als een van de mensen die door anderen wel eens een “gelukszoeker” worden genoemd. Hij kwam als asielzoeker naar Nederland en klom later op tot politiecommissaris. Die weg is volgens hem bepalend geweest voor zijn leven in dit land.
De toenemende tegenstellingen tussen groepen bezorgen hem een gevoel van onbehagen dat hij in Nederland niet kende. Hij vraagt zich af wat iemand Nederlander maakt en waar zijn dochters nu bij horen, aldus zijn vragen over de plaats van zijn kinderen in een samenleving die steeds meer langs groepsgrenzen verdeeld raakt.
Het interview schetst een hartstochtelijke man die verscheurd is tussen dankbaarheid voor zijn nieuwe thuisland en bezorgdheid over de richting die het land opgaat. Zijn uitspraken leggen een bredere onzekerheid bloot over identiteit en erbij horen van immigranten en hun kinderen in Nederland.
