Een vrouw met uitgezaaide longkanker die niet meer kon lopen, staat dankzij een nieuwe behandeling weer op haar benen. Bij andere patiënten werken dezelfde moderne medicijnen nauwelijks, zegt longarts David Cheung (63).
Cheung zag de overlevingskansen van patiënten met longkanker in bijna dertig jaar tijd enorm verbeteren. Die winst is niet gelijk verdeeld: de behandeling die de vrouw weer mobiel maakte, heeft bij sommige andere patiënten amper effect, ook wanneer zij dezelfde moderne medicijnen krijgen. Dat verschil staat centraal in zijn relaas over hoe de zorg voor longkanker is veranderd en waar die nog tekortschiet.
Volgens Cheung maakt de casus duidelijk dat gezondheid niet maakbaar is. De geneeskunde kan opvallende ommekeer bewerkstelligen, maar kan die niet garanderen: wie op een behandeling reageert en wie niet, blijft moeilijk te voorspellen. De ziekte blijft onvoorspelbaar, benadrukt hij.
Zijn slotsom is dat de grote vooruitgang in overlevingskansen geen zekerheid oplevert voor de individuele patiënt. Betere uitkomsten over bijna dertig jaar gaan samen met grote verschillen tussen mensen met uitgezaaide longkanker, een kloof die de huidige behandelingen niet hebben gedicht.
