De steenkoolmijn van Zwartberg sloot op 1 oktober 1966 als eerste van de zeven Limburgse mijnen, na maanden van protest, een ondergrondse bezetting, zware rellen en twee doden.
Die sluiting luidde het einde in van de steenkoolontginning in Limburg. De aanloop naar de sluiting verliep volgens de getuigenissen woelig: mijnwerkers protesteerden maandenlang, bezetten de mijn ondergronds en de betogingen ontaardden in zware rellen waarbij twee mensen om het leven kwamen. Na de sluiting bleef van de oorspronkelijke gebouwen bijna niets overeind.
Zestig jaar later is de plek nauwelijks nog te herkennen. Waar ooit steenkool werd bovengehaald, vind je vandaag bedrijven, natuur en kunst. Labiomista is de opvallendste blikvanger op de oude mijnsite.
De metamorfose van Zwartberg toont hoe de voormalige Limburgse mijnsites sinds de laatste sluitingen een nieuwe bestemming kregen, met economische activiteit, groen en culturele projecten in de plaats van de industriële infrastructuur.
