In het keiharde besef dat mijn voetbalavonturen zich afspeelden in de tijd dat de bal nog het lederen monster werd genoemd, spelers met afgezakte sokken en met hun shirtje uit hun broek de trage spelverdelers waren van wie de genialiteit in de eerste plaats door henzelf werd herkend, iedereen met ook maar het allereerste begin van een tattoo voor eeuwig uit de kleedkamer werd verbannen en juichen na een doelpunt geen narcistisch statement was maar een epileptische aanval deed vermoeden, ga ik mij ook eens tegen het WK voetbal aan bemoeien.