Publiek op het Best Kept Secret Festival.Bron Ruby DijtJack White, Sef, Aldous Harding, Grote Geelstaart, Nick Cave en vele anderen maakten de twaalfde editie van Best Kept Secret een weergaloos festival. Wat een muzikale veelkleurigheid, wat een optredens waarvan je echt even moet bijkomen.schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.Gepubliceerd op 14 juni 2026, 19:03Leestijd 6 minDe heerlijke bubbel van weergaloze concerten die Best Kept Secret wasJack White, Sef, Aldous Harding, Grote Geelstaart, Nick Cave en vele anderen maakten de twaalfde editie van Best Kept Secret een weergaloos festival.
Wat een muzikale veelkleurigheid, wat een optredens waarvan je echt even moet bijkomen.Publiek op het Best Kept Secret Festival.Bron Ruby Dijtschrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.Gepubliceerd op 14 juni 2026, 19:03Leestijd 6 minBoem boem boem boem.
Het is precies twaalf uur ’s nachts als dj Job Jobse zijn eerste beats door de Stage Two-tent op het Best Kept Secret Festival (BKS) laat dreunen. Vlak ernaast is Nick Cave op het hoofdpodium zijn twee uur durende, magistrale optreden aan het afronden. De begeleiders van zijn Bad Seeds zijn al van het podium.
Cave zit achter de piano en heeft het publiek uitgenodigd Into My Arms mee te zingen.Nick Cave.Bron Ruby DijtHij heeft immers nog een paar minuten en wil de tienduizenden fans dit liedje, dat al decennia vaste prik is tijdens zijn optredens, niet onthouden. Maar halverwege is daar die boem, boem, boem van Jobse uit de aanpalende tent.
Je ziet hem net als zijn publiek even verstoord opkijken voordat hij zich realiseert dat dit nu eenmaal hoort bij het optreden op popfestivals.De verwarring duurt een seconde of twee, dan sluit hij af. Staat op en geeft een handkus aan het publiek. Jobse heeft ons uit de hoogmisbubbel van Cave gedreund, en dat voelt eigenlijk wel goed.Richting middernachtEr waren zaterdag weliswaar duizenden mensen meer dan gebruikelijk naar het in Speelland Beekse Bergen voor de twaalfde keer opgetuigde BKS gekomen, meer dan ze ooit op een festivaldag hebben mogen ontvangen.
En een flink deel leek speciaal voor Cave gekomen, want pas aan het begin van de avond werd het echt druk. Maar toch had lang niet iedereen zin in de inmiddels 68-jarige prediker van doem, verderf, hoop en liefde die Cave behalve een weergaloos performer toch ook is.Zo richting middernacht willen veel mensen liever dansen op de afro-psychedelische muziek van BCUC aan de andere kant van het veld, of gewoon ergens relaxen met een biertje en een rokertje.En even terugdenken aan wat ze vrijdag en zaterdag zoal aan muzikale veelkleurigheid hebben zien voorbijtrekken.Bron Alicia KarsonopoeroMoeizaam beginHet festival was vrijdag wat moeizaam begonnen, wat op meerdaagse festivals wel vaker het geval is.
Je moet dan eigenlijk beginnen met een knaller, een publiekslieveling waarvoor iedereen sneller zijn tentje wil opzetten. Maar daar ontbrak het toch een beetje aan. Wat ook niet hielp was het sombere weer met regen tijdens de warmbloedige soulmuziek van Curtis Harding op het hoofdpodium, dat als enige niet overdekt is.
Je gunt hem het mooiste zonlicht van de wereld, zoals die zaterdag het prachtige concert van rapper Sef extra glans geeft.Curtis Harding.Bron Ruby DijtHet publiek is tegen een uur of vier in de middag massaal toegestroomd en Sef geeft met zijn drie begeleiders het beste van zichzelf.
Hij kan met het grootste gemak zijn zorgen om de toekomst herkenbaar en toch luchtig met humor presenteren. Sef krijgt het veld net zo gemakkelijk aan het zwaaien op zijn oude hit De leven als op Pacifist van zijn vorig jaar verschenen album Lieve monsters, dat hij met een helm op presenteert, gesteund door gesampelde zang van zijn zoontje.Sef.Bron Ruby DijtHet publiek heeft er zo in de middag zaterdag al meer zin in dan een dag eerder.
Het is in en rond de Casbah, een soort loods ingericht met de allure van een punkpodium, zelfs al zo druk dat eigenlijk nog niet de helft van alle aanwezigen ook maar een glimp van Grote Geelstaart kan opvangen. Maar de hype van ‘grote belofte’ kleeft aan de band die hun aan Black Midi schatplichtige, even opzwepende als ingewikkelde post-punk ook de bezoekers rond de Casbah het gevoel geeft bij iets bijzonders te zijn, al kunnen ze niets van het optreden zien.Grote Geelstaart.Bron Alicia KarsonopoeroNubbel van muzikale schoonheidEen spraakmakend Grote Geelstaart en de wervelende hiphopshow van Sef zijn al mooi, zo tegen het einde van de zaterdagmiddag.
En een mooie oplader voor de eerste bubbel van muzikale schoonheid waar je eigenlijk niet uit wilt komen: het optreden van Aldous Harding. Vlak voor aanvang is het al flink vol in de Stage Two-tent, waar de Nieuw-Zeelandse de wonderschone, dromerige folk-pop van haar nieuwe album Train on the Island presenteert.
Zelden een artiest zo weinig van de ongeschreven festivalwetten zien aantrekken als Harding. De helft van het concert zit ze met een gitaar op schoot, die ze soms tergend lang tussen de nummers moet stemmen. Bang om ongeduldig publiek kwijt te raken is ze niet en ze heeft gelijk.
Haar muziek bedwelmt.Aldous Harding.Bron Ruby DijtDe minimalistische begeleiding van de met grote precisie spelende band die volledig meegaat in Hardings proces van onthaasting. Alle ruimte voor haar mooie, bij vlagen fluisterzachte en dan weer volle stem. Soms krijgt ze vocale bijstand van haar bandleden, wat de dynamiek een beetje verandert, maar duidelijk is dat ze geen festivaltrucjes als meeklapmomenten inlast.
Voor velen wellicht een wat moeilijk te doorgronden optreden, maar dat is hun probleem, zal ze denken. Ze is niet naar Beekse Bergen gekomen om zieltjes te winnen, ze bedient een steeds groter geworden publiek dat zich graag laat ontroeren door een mooi empathisch gezongen zinnetje.Aldous Harding.Bron Ruby DijtAchterin, aan de randen van de tent, klinkt steeds meer geroezemoes, maar binnenin luistert het publiek onbeweeglijk een uur lang met grote aandacht naar een onverstoorbare Aldous Harding.Het is zo’n optreden waar je echt even van moet bijkomen.
Harding heeft je even naar een andere wereld gevoerd. Niet per se mooier of zorgelozer, maar wel een waarin muziek die niet om aandacht schreeuwt de meeste indruk maakt.Aldous Harding.Bron Ruby DijtEen wandeling naar de andere kant van het terrein helpt dan het best om weer aansluiting te vinden bij de gewone, luidruchtige sfeer die inherent is aan een popfestival.En dan kun je niet anders dan even halverwege de wandeling van een minuut of tien stil te blijven staan bij het grote danspodium The Floor.
Drie dagen lang host dj St. Paul hier de meest uiteenlopende dj’s, die allemaal hun eigen specialiteit hebben, terwijl hij tussendoor zelf de permanent volle dansvloer in beweging houdt met onnavolgbaar gemixte muziek van alle tijden en uit alle genres.Blood Incantation.Bron Ruby DijtDat leverde vrijdagavond een van de mooiste festivalervaringen op.
Toch een beetje teleurgesteld door de muzikaal net wat te mainstream klinkende mengeling van gothic-rock en -beats van queerband Model/Actriz loop je naar de andere kant van het terrein om even de oren uit te laten blazen door de alles verzengende death metal van Blood Incantation.
Maar wanneer je vanuit The Floor de warme klanken van soulzanger Al Green hoort, sta je stil. Dj Mr Cutts draait niet alleen prachtige soul uit de jaren zeventig en tachtig, die je zelden nog op de dansvloer hoort, maar hij mixt ze knap en vertelt er ook steeds bij wat hij draait.
Voor je het weet sta je mee te dansen, en zie je dan maar los te rukken voor de beoogde deathmetalshow.Maar die enorme variatie in stijlen maakt Best Kept Secret zo bijzonder. Death metal te veel niche voor popfestivals, wat vaak wordt beweerd? Nee hoor, Blood Incantation bewijst vrijdag waarom ze als grote vernieuwers in het genre worden gezien.
Intense gruntzang wordt gevolgd door bloedmooie instrumentale passages die meer weghebben van The Cure dan van metal.Bron Ruby DijtEn Blood Incantation is vrijdag ook de ideale opmaat voor het sterkste optreden van de eerste dag. Dat van headliner Jack White. We waren al gewaarschuwd na de recente optredens van de man die we vooral kennen van de minimalistische garagerock met zijn The White Stripes of de meer melodische rock van zijn Raconteurs.
Maar de laatste paar jaar tapt hij met een voortreffelijke band uit een ander vaatje. We horen compromisloze, vaak bijna hysterische en vooral onnavolgbare gitaar-erupties, die elke zweem van gezellig festivalvermaak uit zijn composities ranselen. Het sneert, snerpt en schuurt.
Net als zijn stem.En als hij even een seconde niet zijn gitaar ranselt, is daar organist Bobby Emmett, die met breed uitwaaierende akkoorden White een andere kant opduwt.Bron Ruby DijtZo getergd zagen we White nooit in The White Stripes of Raconteurs. In gejaagd tempo presenteert hij voor een toch lichtelijk verbijsterd publiek een mix van nieuw werk met oude favorieten als Hotel Yorba en Fell in Love with a Girl.
In The Union Forever vindt hij ruimte voor een tirade tegen Elon Musk, en krijgt hij het publiek zonder moeite zover even heel hard ‘Elon Musk is a nazi’ te scanderen.Daarmee onderstreept hij, anders dan weleens wordt beweerd, wel degelijk in de actualiteit te leven, voordat hij met Seven Nation Army, het liedje met de beroemdste gitaarriff van deze eeuw, besluit.
Na anderhalf uur exorcisme komt de loutering.Nick Cave.Bron Ruby DijtBij Nick Cave voelt dat zaterdag ook een beetje zo. Hij maakt zijn verhaal mooi rond door met een gejaagd Get Ready for Love te beginnen om in Into My Arms te concluderen dat hij in liefde gelooft, ‘and I know that you do too’.Merol.Bron Alicia KarsonopoeroKnallen er bij Cave ineens de beats van Job Jobse erdoorheen, een dag eerder is het Merol die in de Secret-tent naast de uitgang de even bezwerende show van Jack White doet vergeten met de regels ‘We hebben geen seks, maar geslachtsverkeer.’ Haar met stuiterende beats ondersteunde Geen seks meer blijkt de ideale relativering wanneer je net iets te diep in de muziekbeleving dreigt te zakken.
De bubbel is geknapt, maar wat voelde het fijn, die weergaloze concerten van Jack White en Nick Cave & The Bad Seeds.Lees ookGeselecteerd door de redactie
