De zorgkloof gaat niet over uren; het gaat over wie zich verantwoordelijk voelt voor de ontwikkeling van de kinderen, stelt Babette Lockefeer.Vader mag na een thuisbevalling in bad de eerste luier omdoen.Bron Marcel van den Bergh / de VolkskrantDit artikel is geschreven doorBabette LockefeerGepubliceerd op 14 juni 2026, 14:00Leestijd 3 minSander Schimmelpenninck heeft gelijk wanneer hij stelt dat het 15-urencijfer niet klopt.

Bregje Feuth en Mirte Wibaut hebben dat zelf bevestigd. Cijfernauwkeurigheid is belangrijk. Maar zijn conclusie klopt niet.Schimmelpenninck schrijft onder meer dat millennial-vaders bezig zijn met een inhaalslag en dat hun kinderen daar de vruchten van plukken.

Dat klopt: vaders van nu zijn meer betrokken dan hun eigen vaders. Ze koken vaker, halen de kinderen op, zijn aanwezig. Dat is winst, en die mag benoemd worden.Toch zijn moeders die samenwonen met een partner 2,3 keer vaker langdurig arbeidsongeschikt dan vaders.

Dat blijkt uit onderzoek van De Standaard, deze week gepubliceerd in België. Een onderzoek van CNV Vakbond onder duizend Nederlandse werkende moeders liet vorige maand daarnaast zien dat de helft in het eerste jaar na de bevalling chronisch moe is. Zeker 10 procent van deze groep krijgt een burn-out, 12 procent een depressie.BetrokkenheidDit zijn geen vrouwen in een gezin zonder betrokken vader.

Dit zijn vrouwen mét een partner. De betrokkenheid van die partner lost iets niet op, want ik heb het zelf ervaren.Wij hebben drie kinderen onder de zeven jaar. Toen mijn partner vaderschaps- en ouderschapsverlof opnam, deed hij in eerste instantie meer taken.

Koken, was, doktersbezoek, kinderen ophalen. En al snel ook meer van de zogeheten ‘mental load’: anticiperen, plannen, de niet-fysieke dingen organiseren. De taakverdeling klopte op papier. En toch voelde ik de druk niet weggaan.Ik kon achteraf pas benoemen waardoor de druk wél wegviel.

Omdat mijn partner bijvoorbeeld zoveel meer tijd alleen met de kinderen doorbracht, en ze beter leerde kennen. Hij begon hun ontwikkeling te zien. En hij raakte geïnteresseerd in het actief vormgeven daarvan, op de lange termijn. Hij wilde weten of wat hij dagelijks deed aansloot bij hoe wij onze kinderen willen opvoeden.Er begon iets te veranderen toen mijn partner begon op te merken wanneer er iets niet lekker liep bij een kind.

Toen hij gesprekken initieerde over hun ontwikkeling, zonder dat ik erover hoefde te beginnen. Toen hij dingen gedurende de dag anders ging doen dan daarvoor omdat het beter werkte voor de kinderen.Toen werd het voor mij lichter. Omdat ik zag dat we hetzelfde belangrijk vonden, en hij het serieus nam.

Daardoor werden de kleinere dingen ook minder belangrijk, en kon ik sommige dingen ook minder serieus nemen.Lange termijnDe druk die ik het zwaarst had gevoeld, kwam niet door de logistiek. Het was het gevoel dat de verantwoordelijkheid voor de lange termijn, voor hun ontwikkeling, uitsluitend op mijn schouders lag.

Ik had niet eens woorden gehad voor hoe zwaar dat was, totdat het weg was.Dit gaat verder dan de mental load. Ik noem dit de developmental load. De taakverdeling veranderde niet, maar de verdeling van verantwoordelijkheid.Ik begon een patroon uit een ander domein te herkennen.

Ik heb tien jaar lang leiderschapsinterventies gedaan bij bedrijven over de hele wereld. De onderliggende kwestie was bijna altijd dezelfde: één persoon droeg alle verantwoordelijkheid, de anderen voerden taken uit wanneer gevraagd. In organisaties noemen we dit het verschil tussen responsible en accountable.Responsible is het uitvoeren van een taak; accountable is het dragen van de volledige verantwoordelijkheid voor een uitkomst.

Twee fundamenteel andere dingen, met een fundamenteel andere ervaring van druk. De helpende vader voert een taak uit, maar ligt er niet om twee uur ’s nachts wakker van. De accountable vader voert die taak ook uit, maar blijft daarna de verantwoordelijkheid voelen: wat is er verder nodig?Diepere laagDe discussie over de zorgkloof blijft hangen op het niveau van uren en taken.

Wie kookt, wie ophaalt, wie ‘s nachts opstaat. Dat zijn meetbare eenheden, en het is begrijpelijk dat we er cijfers bij willen. Maar er is een laag dieper: wie voelt de verantwoordelijkheid voor wat kinderen nodig hebben op de lange termijn? Wie ziet in september wat er dat jaar anders moet?Dat is het punt waarop ik als moeder pas echt uit kon ademen.

Datgene waar ik mij het meest verantwoordelijk voor voel, hoe onze kinderen zich ontwikkelen als mensen, droegen wij nu samen. Het niet meer alleen hoeven dragen van waar je het meeste om geeft: dat is de echte game-changer.Sander Schimmelpenninck besluit zijn column met de oproep om ook mannen te laten schrijven over de zorgkloof.

Prima idee. Maar laten we dan ook schrijven over wat er echt moet veranderen: niet alleen meer uren, maar meer eigenaarschap.Lees ookGeselecteerd door de redactie